What hurts more is not the fact that i’m just a passerby in his life, it’s the subtle hints that he likes the person whom i “idolize”. In all fairness, she’s actually someone who i really look up to since freshman years. And now that i thought about it, i actually shipped both of them back when i didn’t liked him romantically, yet. Now, i know i should be happy at least for his happiness but i just can’t.
Raindrops falling outside my window; cold breeze softly touching my skin. I’m thinking of the times we’ve shared together. How are you today? I hope you’re doing fine. If not, may you find contentment even on the littlest of things around you and try to enjoy them.
Sharing this gem I’m enjoying any time of the day and whatever weather. I hope this helps you on contemplating life. Have a good rest, my dear.
Tulad ng isang styropor na naligaw sa gitna ng dagat, ang buhay ko ay palutang-lutang.
Sumasabay sa agos ng buhay. Minsan nakatitig lang sa alon pero hindi gumagalaw. Hindi kumikilos. Walang ginagawa.
Alam ninyo yung pakiramdam na mayroon kang gustong gawin at mayroon kang kailangang gawin pero hindi ka makagalaw. Para bang na-sting ka ng isang jellyfish na sa sobrang sakit, hindi mo na maipadyak ang mga paa mo?
Hindi ko alam kung paano magsisimula.
O magpatuloy.
Napakaraming factor ang gumugulo sa akin, sa atin. Na nalilito tayo kung saan lalangoy, kung paano lumangoy at minsan, kung paano ba lumutang sa tubig.
Hindi ko alam kung saan ako pupunta.
Doon ba sa kabilang isla? Sa pampang? Sa daungan ng mga malalaking barko?
Noong bata ako, excited akong lumangoy. Minsan nga. pinupunan ko na lang ng tubig ang pulang batsa na ginagamit ng tita ko sa paglalaba. Masaya na ako doon. Nagtatampisaw. Nagpapalamig.
Ngayon, hindi na ako makangiti sa gitna ng dagat. Nalulunod na ako, hindi sa tubig na galing sa Dagat Pasipiko, kundi sa karagatan ng responsibilities, expectations, insecurities, kaba at takot.
Mahirap yung ganito. Siguro dahil hindi na ako bata, kaya wala nang mas matanda sa akin na nagsasabi ng umahon ka na diyan, baka magkasakit ka o huwag mong paglaruan yang hose, sayang ang tubig. Kahit may mga tao sa paligid mo, sarili mo pa rin naman ang kikilos at magdedesisyon.
Naiintindihan ko na yung mga magulang ko, tito at tita, kung bakit sila nahihirapan noon. Kung bakit nagpapasaway pa ako sa kabila ng pagod nila sa trabaho, kung bakit nasasaktan nila ako kapag sinasagot ko sila nang pabalang. Well, deserve ko naman kasi talaga ang masinturon at makaluhod sa asin.
Hindi na ako bata.
Hindi na ako bumabata. Regalo na sa akin kung makakatawa pa ako o makakangiti sa kabila ng mga nangyari, mangyayari, responsibilidad at expectation sa sarili. Mahirap i-sustain ang happiness ah. Siguro dahil introvert ako kaya nasasabi ko ‘to pero sa tingin ko, halos lahat tayo, magdaraan sa ganitong stage. Kung saan para tayong isang styropor na palutang-lutang sa dagat. Hindi alam kung saan aanurin. Hindi alam kung saan mapapadpad.
At the end of the day, no matter how many times I’ve told myself, I can’t seem to let go of the words you’ve said. The fleeting feelings I had caused by your dry humor and the once-in-a-while smiles. I’m still affected by your distant regard online, this is stupid. I’m caught up.
Imagine if I wasn’t such a coward And I had the courage hidden somewhere in my heart To look you in the eye
Always missing people that I shouldn’t be missing. Sometimes you gotta burn some bridges just to create some distance. I know that I control my thoughts and I should stop reminiscing. But I learned from my dad that it’s good to have feelings
